A niechaj narodowie wżdy postronni znają, iż Polacy nie gęsi, iż swój język mają.

Mikołaj Rej pisał wyłącznie w języku ojczystym. Czy był to bunt, czy sprzeciw wobec panującej mody chwalenia łaciny i kultu obcego ?

Dziś mamy XXI wiek. Czasy Pewexów, Baltony przeminęły. W ówczesnych czasach miłość do wszystkiego co amerykańskie, francuskie pomału wygasa.
Chwalimy i cenimy Henri Cartier Bresson za słynną koncepcję decydującego momentu i jego niesamowite zdjęcia. Jakby nie spojrzeć, uznany za prekursora fotografii dokumentalnej i ojca Street Photo. Korekta – po naszemu, fotografii ulicznej… Steve McCurry zasłynął zdjęciem młodej Afganki, którą de facto odnalazł po wielu latach od publikacji okładki National Geographic. Nazywała się Sharbat Gula. Nie można zapomnieć o niedawno zmarłej Mary Ellen Mark jej projektowi “Indian Circus”. Można wymieniać w nieskończoność. Tysiące nazwisk takich jak Harry Benson, Jeff Widener, Elliott Erwitt, Robert Capa.

Wróćmy do tematu. Rodacy, Polacy, sławiąc swoją ojczyznę w szerokim świecie, zalewanym miliardem zdjęć.

Już w 1839 roku inżynier gubernialny z Kielc Maksymilian Strasz pokazał światu pierwsze talbotypie i dagerotypy. Za ojca fotografii artystycznej w Polsce uważa się malarza, Marcina Zalewskiego. Najbardziej cenionym fotografem polskim XIX wieku uznawany jest się Karol Beyer, patriota, działający w Warszawie od 1845 roku. Specjalizował się w kolodionie, ambrotypii, carte de visite. Za pierwszego polskiego fotografa prasowego uważany jest Konrad Brandel, który w 1881 roku skonstruował “fotorewolwer” do zdjęć migawkowych.

– Witkacy – Stanisław Ignacy Witkiewicz. Dramaturg i niespełniony malarz. Czy ktoś z nas pamięta, że był także fotografem ?

foto: Stanisław Ignacy Witkiewicz, “Jadwiga Witkiewiczowa”, 1923, fot. z kolekcji Ewy Franczak i Stefana Okołowicza

Fotografia wojenna, to rok 1939. Jan Ryś i Henryk Śmiagacz, dokumentowali wrzesień 1939r. w stolicy i powstanie warszawskie. Edward Hartwig, jeden z najbardziej znanych na świecie polskich fotografików. W roku 1947 był współzałożycielem Związku Polskich Artystów Fotografików i przeżył wszystkich współzałożycieli. Przez FIAP został uhonorowany najwyższym tytułem: Honoraire Excellence FIAP.

Sylwetki mistrzów.

Tadeusz Rolke

polacy-Rolke

Polski artysta fotografik, Prekursor polskiej fotografii reportażowej. Od lat 50-tych niezmiennie zachwyca i nadal ciężko pracuje nad nowymi projektami. Pełen energii i humoru. Studiował historię sztuki na KUL w Lublinie. Członek Związku Polskich Artystów Fotografików. Jego prace znalazły się na łamach “Sterna”, “Die Zeit”, “Der Spiegel” i “Art”. Jako nastolatek Tadeusz Rolke wstępuje do konspiracyjnych Szarych Szeregów. W tym czasie robi swoje pierwsze fotografie i za oszczędzone pieniądze kupuje pierwszy aparat fotograficzny Kodak BabyBox.

Najważniejsze wystawy Tadeusza Rolke to:

– Fotografowałem lata sześćdziesiąte i nie tylko… (CSW Zamek Ujazdowski, 1997),
– Sąsiadka, wspólnie z Chrisem Niedenthalem (Galeria Zachęta, 2001),
– Fischmarkt (Kunstverein Hamburg, 2002), Rock’n’Rolke (Fundacja Galerii Foksal, 2006),
– Wszystko jest fotografią (CSW Zamek Ujazdowski, 2009) oraz
– Jutro będzie lepiej (Galeria LeGuern, 2013).

foto: Tommik / podczas spotkania w “Krainie Bugu” /

Chris Niedenthal

polacy-Chris

Urodzony w Londynie. Sercem związany z Polską. Jeden z najbardziej cenionych fotoreporterów europejskich. Członek ZPAF. W 1978 roku był pierwszym fotoreporterem, który po wybraniu Karola Wojtyły na papieża, przyjechał do jego rodzinnego miasta Wadowic. Przy każdym spotkaniu w cztery oczy, zaznacza z żartem, że słynne zdjęcie „Czas apokalipsy” to nie jedyne zdjęcie, które wykonał. W czasach PRL fotografując aparatem Zenit z obiektywem Helios, stworzył serię
historycznych dokumentów obrazujących tamte czasy. Materiały na rolkach filmu przemycał za granicę pociągiem, dzięki uprzejmości turystów. Nigdy nie było pewności, że dotrą w odpowiednie ręce i czy zostana opublikowane.

foto. Tommik „Kolejka za kulturą”. / Wystawa Chrisa Niedenthala “1973-1989. Wybrane Fotografie” w Ney Gallery&Prints /

Tomek Sikora

polacy-Sikora

Sylwetki najweselszego i najmilszego fotografa nie trzeba nikomu przypominać. Nie ma osoby w branży, która nie słyszałaby o albumie “Cztery Pory Roku”.
Na oficjalnej stronie Tomka czytamy: “Autor kilkudziesięciu wystaw indywidualnych na całym świecie oraz 65 wydawnictw autorskich. Był wielokrotnie nagradzany 
za kreatywność w fotografii. Dwukrotnie wybrany fotgrafem reklamowum roku w Australii gdie mieszkał przez wiele lat.
Autor międzynarodowych kampani reklamowej dla Hoteli Sheraton, Intercontynental, Singapore Airlines, Reebok. W 2002 roku powołal
do życia, wraz z Andrzejem Świetlikiem, Galerię Bezdomną promującą w wielu krajach fotografię niezależną.
W 2009 roku, nakładem wydawnictwa ZNAK ukazał się album „Tomek Sikora światłoczuły” zawierający kilkaset zdjęć oraz wiele anegdot.”

foto: Tommik / Warsztaty z Akademią Odkryć Fotograficznych w Lublinie /

Tomasz Gudzowaty

polacy-Gudzowaty

Kilkukrotny laureat międzynarodowych nagród World Press Photo. Członek Związku Polskich Artystów Fotografików oraz Polskiej Agencji Prasowej i European Press Agency. Tomasz to podróżnik, pasjonat dzikich zwierząt. Poczta Polska wykorzystywała jego zdjęcia do swoich celów marketingowych. Często kojarzymy go ze zdjęciami pingwinów.

foto: Tomasz Gudzowaty

Tomasz Tomaszewski

polacy-Tomasz_Tomaszewski

Współpracownik magazynu National Geographic (jego zdjęcia znalazły się w zbiorze najlepszych fotografii NG); wykładowca fotografii w Polsce, USA, Niemczech i we Włoszech. Odznaczony Brązowym Medalem “Zasłużony Kulturze Gloria Artis”. Podrózując po świecie, zawsze zaopatrzony w zestawy firmy Sony, z którą ściśle współpracuje.

foto: Maryna Tomaszewska

Witold Krassowski

polacy-Witold-Krassowski

Dwukrotny laureat World Press Photo. Reporter tygodnika “Przegląd Katolicki” i agencji Network Photographers. Współpracownik czasopism “Der Spiegel”, “The Observer”, “The Independent”, “New Yorker”, “National Geographic” i “Gazety Wyborczej”. Juror World Press Photo oraz jego laureat (1992 i 2003).

foto: Tommik / Akademia Odkryć Fotograficznych /

Krzysztof Miller

Fotoreporter wojenny. Piszą o nim: “Przekroczył granicę strachu, by inni poznali prawdę o wojnie. Linia frontu często biegnie w poprzek ulicy. Piekło zaczyna się tuż za samochodem, za którym chowa się reporter. Wojna to przygoda dla wytrzymałych. Nieliczni potrafią żyć w ciągłym stresie i zagrożeniu”. Książka “13 wojen i jedna” przybliży sylwetkę fotografa i naświetli przyszłym fotoreporterom, czym jest życie na granicy dwóch światów, obserwowanych przez nas jedynie z ekranu telewizora.

Obecna teraźniejszośc i nadzieja na przyszłość Polskich twórców.

Po lekturze znanych i cenionych, pragnę zaprezentować sylwetki fotografów, którzy są już znani w pewnych kręgach i środowiskach. Intensywną pracą i energią w działaniu niechybnie zapiszą się w leksykonie polskiej fotografii. Wikipedia już czeka.

Izabela Urbaniak

polacy-Izabela-Urbaniak

Zwyciężczyni pierwszej edycji konkursu fotograficznego Dilmah. Jej zdjęcia z projektu Summertime, od roku 2012 obrazujące dzieciństwo w tle krajobrazu znane są już poza granicami kraju. Cykl, jak mniemam, będzie jak “niekończąca się opowieść”. Czego życzę z całego serca.

foto: Izabela Urbaniak

Dariusz Bareya

polacy-Bareya-Krzyz

Kto nie słyszał o Darasie? Nasza nadzieja na przyszłość. Przykład człowieka, który zamienił jeden nałóg na inny. Fotografuje od niedawna. Jego prace obiegły świat. Fotografuje z pasją bezdomnych, ukazując inną prawdę o świecie, na który część społeczeństwa przymyka oko i niezauważa. Przed obiektywem Darka można spotkać także byłą v-ce miss Polski, klientów Biedronki czy piękne kobiety w czarno-białych portretach.

foto: Dariusz Bareya

Marek Lapis

polacy-Marek-Lapis

Poznański fotograf. Lista osiągnięć długa jak ojczysta rzeka Wisła. Dokumentalista z niesamowitą umiejętnością pokazania świata w sposób inny, niż ten, do którego przywykliśmy. Finalista wielu konkursów, laureat nagród, o których marzy każdy z nas. Fotografia reportażowa, reklamowa. Prowadzi zajęcia Workshop Street Photo.

foto: Marek Lapis

Kilimanjaro Błażejewski

polacy-kilimanjaro-Blazejewski

W świecie street fotografii znany każdemu. Energia i klimat kadrów tak specyficzny, że nie można pomylić jego ujęć z nikim innym. Laureat Leica Street Photo i wielu innych konkursów. Piękno Portretu Prawdziwego – I miejsce konkursowe w składzie jury Magdalena Berny i Adam Polański. Wiele światowych wyróżnień za fotografię uliczną.

foto: Kilimanjaro Błażejewski

Cytując slogan “google Twoim przyjacielem”, polecam odszukać, poczytać i delektować się wymienionymi w tekście twórcami. W telegraficznym skrócie przekazałem jedynie cząstkę informacji o każdym z wymienionych twórców.

przypis: *część informacji archiwalnych zaczerpnięto z portalu Culture.pl „Historia fotografii polskiej do roku 1990″