Dialog – to opowieść o samotnym cierpieniu, którego siła prowadzi do drastycznych rozwiązań w konfrontacji z zamierającą naturą, oparta na wewnętrznych przeżyciach autorki. Bohater tej opowieści tkwi w izolowanej od społeczeństwa klatce stworzonej ze ścian własnego pokoju, a narzędziem jego opowieści o towarzyszących wewnętrznych przeżyciach staje się ekran komputera i kamerka internetowa.

Portrety są próbą uchwycenia wizerunku zagubionego człowieka obnażonego ze swojego bólu i strachu. Jest to ostatnie wołanie o pomoc, próba skierowania na siebie uwagi milczącego świata. Portrety są złączone ze zdjęciami przyrody, która tak jak człowiek jest na wpół martwa.

Fotografie jej są większe, ponieważ ona była i będzie, kiedy człowiek już zniknie. Natura trwa w cyklu zmian, uzależnionym od pór roku, jak człowiek od emocji i doświadczeń.

Przyroda jest tutaj ilustracją emocji człowieka poza ścianami mieszkania.